تست کامل حریم خصوصی

چهار بررسی به‌محض بارگذاری صفحه به‌صورت موازی اجرا می‌شوند — بدون دکمه، بدون صف. هر کدام همان اندازه‌گیری است که صفحهٔ ابزار اختصاصی‌اش انجام می‌دهد، بنابراین نتایج اینجا و نتایج آنجا با هم می‌خوانند.

بررسی IP نشانی عمومی شما و سازمانی را که به نام آن ثبت شده می‌خواند — همین چیزی است که یک ISP مصرفی را از یک مرکز داده یا ارائه‌دهندهٔ VPN جدا می‌کند. بررسی DNS از چند resolver مستقل می‌پرسد چه می‌بینند و پاسخ‌هایشان را با تونلی که به نظر می‌رسد استفاده می‌کنید مقایسه می‌کند. بررسی WebRTC یک اتصال همتا باز می‌کند و کاندیداهای ICE را که مرورگر پیش از درخواست هر صفحه‌ای ارائه می‌دهد بررسی می‌کند. بررسی اثر انگشت از ویژگی‌هایی که یک اسکریپت ردیابی می‌خواند نمونه می‌گیرد و برآورد می‌کند که تا چه حد دایرهٔ شناسایی را تنگ می‌کنند.

هیچ چیز در یک حکم واحد میانگین‌گیری نمی‌شود. هر بررسی به‌تنهایی قبول می‌شود، رد می‌شود یا نامعلوم برمی‌گردد، و امتیاز صرفاً تعداد موارد قبول‌شده است — پس سه از چهار دقیقاً می‌گوید کدام لایه را بعداً باز کنید. صفحات ابزار جداگانه خروجی عمیق‌تر موردی را که رد شده در خود دارند.

بررسی IP نشانی عمومی شما و سازمان مالک آن را می‌خواند و سپس داوری می‌کند که نقطه‌ی خروج بیشتر به VPN می‌ماند یا به ارائه‌دهنده‌ی خودتان. بررسی DNS مجموعه‌ای از نام‌های میزبان یکتا را تحلیل می‌کند و گزارش می‌دهد کدام تحلیل‌گرها پاسخ داده‌اند، که آشکار می‌کند آیا پرس‌وجوهای شما از تونل بیرون می‌روند یا نه. بررسی WebRTC از مرورگر شما نامزدهای ICE را می‌خواهد — سازوکاری که در گذشته نشانی‌های واقعی را از پشت VPN فاش می‌کرد. بررسی اثر انگشت از ویژگی‌هایی که سایت‌ها برای شناسایی مرورگر به کار می‌برند نمونه می‌گیرد — ترسیم canvas و WebGL، فهرست قلم‌ها، نشانه‌های سخت‌افزاری — و برآورد می‌کند آن ترکیب چقدر کمیاب است.

هر بررسی سه نتیجه دارد، نه دو. کاوشی که مسدود شده، زمانش به پایان رسیده یا اصلاً اجرا نشده، به‌عنوان «بی‌نتیجه» گزارش می‌شود و به‌جای شمرده‌شدن به‌عنوان قبولی، از امتیاز کنار گذاشته می‌شود. این نکته به‌ویژه در شبکه‌هایی اهمیت دارد که حدس‌زدن در آن‌ها وسوسه‌انگیزتر است: اتصال‌های سانسورشده و پراکسی‌های سخت‌گیر سازمانی به‌طور معمول دقیقاً همان نقاطی را مسدود می‌کنند که آزمون‌های نشت به آن‌ها وابسته‌اند — و ابزاری که سکوت را موفقیت بشمارد، دقیقاً جایی گواهی سلامت صادر می‌کند که خطر بیشترین است.

این چهار بررسی توصیف می‌کنند که هم‌اکنون مرورگر و شبکه‌ی شما چه چیزی را به یک وب‌سایت آشکار می‌کنند. آن‌ها بخش بزرگ‌تر ردیابی را نمی‌بینند: دلالان داده که سوابقی را که هرگز ارائه نکرده‌اید به هم می‌دوزند، حساب‌هایی که به آن‌ها وارد شده‌اید، پیکسل‌های ردیاب در ایمیل شما، داده‌های از راه دور سیستم‌عامل، یا فراداده‌های اتصالی که ارائه‌دهنده‌ی اینترنت شما بی‌توجه به آنچه هر صفحه‌ای می‌تواند ببیند نگه می‌دارد. امتیاز کامل در اینجا یعنی این مرورگر، روی این شبکه، در این لحظه، هیچ چیز قابل‌تشخیصی از سمت کلاینت نشت نمی‌دهد. این یک کف مفید است، نه یک ممیزی کامل حریم خصوصی.